Archive for 12 Αυγούστου 2017

ΑΝΕΜΩΝΑ

«Ανεμώνα»

Αγκαλιασμένοι στον άνεμο, για τον κάστρο·
τοπίο απάνεμο
σφιγμένη στον κόρφο μου,
ακουμπισμένο στα μαλλιά σου, το πρόσωπό μου.
Με κοίταξες.
Είδα τον πόθο στα μάτια σου.
Ματωμένα χείλη το στόμα
κύματα ηδονής το κορμί σου.

Σφιχτοδεμένοι εξερευνήσαμε
το σπήλαιο των ορμών,
διαβαίνοντας μ’ αγωνία
την αντίσταση των μυαλών.
Ουρανός, τα μάτια σου·
καταγής
ξαναμμένη
γυμνή
ανθός της Αφροδιτης,
πρωτόγαλα ηδονής
κάβλα ανορθωμένης θηλής.
Στο στόμα ξεδίψαγε το πάθος
όριζα τα όρια του λάθους
μετρώντας τον πόθο μου για σένα.
Μέγγενη στο σώμα
τυλίγονταν το γυμνό σου κορμί
σ’ έκαιγε ηδονή
έλιωνες.

-Σ’ αγαπώ!
-Σ’ αγαπώ!

Τα χνάρια μου
έδεσαν κάβο στη Μεσημβρία.
Τα χέρια μου απλώνω στο πρόσωπό σου
να μεταλάβεις το άποτύπωμα των δακτύλων.

Μονάκριβή μου·
αγαπημένη.
Να με θυμάσαι
όταν φοβάσαι τη μοναξιά
τις ατέλειωτες νύχτες του Χειμώνα.
Θά ‘μαι στο μπαλκόνι σου
μια κόκκινη ανεμώνα,
να σου θυμίζει αιώνια πως υπάρχω·
μόνο για σένα.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements