ΣΑΡΑΒΑΛΑΚΙ ΜΟΥ

ΣΑΡΑΒΑΛΑΚΙ ΜΟΥ

Είπα να ξαναρθώ

το χάλκινο καντήλι σου ν’ ανάψω,

αρχαία σκουριά.

Πήρα τον ίδιο δρόμο.

Πρώτο φανάρι δεξιά

τσακίζω το χειρόφρενο. 

Την πρώτη το καρμπυρατέρ.

Χωρίς εσένα πουθενά,

σαραβαλάκι μου.

Οιωνοί, νύν και αεί. Οιονεί.

Ωδίνες για κάτι που υπέροχο θα γεννηθεί

ή μήπως μάθημα ζωής, φθορά του χρόνου;

Δεν είμαι ‘γω προληπτικός 

και δυστυχώς ή ευτυχώς, 

ο άνθρωπος δεν παίρνει σέρβις• είναι μια κι έξω.

Γνησίως ανταλλακτικά, 

μόνον ο Πλάστης• κι Αυτός, δεν δίδει. 

Ούτε σε προσευχές ενδίδει.

Δεν ήταν λάθος κίνηση να έρθω να σε βρω 

αλλά το βήμα μου το δεύτερο, μετέωρο.

Μά τώ Θεώ. Δεν παίρνω σέρβις.

Και αν ακόμα,

την τύχη αυτή την είχα

-να παίρνω σέρβις-

καιρός που έχω βγει 

απ’ την πολύχρονη εγγύηση.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: