ΡΩΤΑΝΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ;

ΡΩΤΑΝΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ;

Μέτρησα πολλούς σταθμούς σ’ αυτό το μονοπάτι. 

Εσύ, στο τέρμα της διαδρομής.

Μου έλειπε η ρώμη να «σκοτώσω» τους μνηστήρες.

Σε πόθησα μα ντράπηκα και δε στο είπα. 

Γενικά στη ζωή είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν αγγίζουν τα λουλούδια• φοβόμαστε μη μαραθούν. 

Κι έρχονται χέρια ξένα, 

τα μαδάνε

απολαμβάνουν την ομορφιά τους. 

Αυτός ο φόβος, αυτός ο μεγαλοϊδεατισμός, αυτή η δειλία.

Έχουμε να πάμε Σούνιο, 

έχουμε να πάμε Δασκαλειό, 

στη λίμνη για ομελέτα, 

στα πλατάνια του Βαρνάβα και σε άλλα μέρη έχουμε να πάμε• στα όνειρά μας.

Δεν ήθελα απ’ το χρόνο σου, απ’ τον ελεύθερό σου χρόνο ήθελα. 

Ήθελα• εκείνο το λουλούδι που δεν άγγιξα ποτέ. Και δεν το ρώτησα.

ΙΣΜΑΡΟΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: