Archive for the ‘Ποίηση’ Category

ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ

«ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ»

Ένα φράγμα εμποδίζει τα «πρέπει»
ν’ αντιληφθούν τί πράττουν τα «θέλω».

Όταν θλίψη περιτειχίζει την ψυχή
δυο κεριά είν’ αρκετά και μια αγάπη.
Το φράγμα της λίμνης δε σπάει ποτέ.
Ευκλείδιος αλγόριθμος καθ’ ύψος
Πυθαγόρειο θεώρημα τα πρανή.

Κάποτε τα προσανάμματα σώνονται
σωπαίνουν τα τζι και ουρλιάζουν οι άνθρωποι.
Τίποτα δε μένει όρθιο πια
παρά μόνο το τείχος ανέγγιχτο
ηδονικά περιπροσμένοντας,
όσα διψασμένα «θέλω» εκεί καταφύγουν.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

Advertisements

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

» ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ »

Πρώτη φορά που αγαπήθηκα πολύ,
πρώτη φορά που τόσο αγάπησα.

Μου λείπεις.
Δεν είσαι πλάι μου να σε χορταίνω
και νηστικός να μένω.

Μου λείπεις
κι όσο περισσότερο σε θέλω
τόσο πιο πολύ μου λείπεις.

Μια αστραπή μας έδεσε για πάντα
ο χρόνος σταμάτησε στα χείλη
κι εγώ ανήμπορος ν’ ανοίξω δρόμους
σε θάλασσες βουνά και ουρανούς,
νιώθω μοναχά πόσο μου λείπεις
κατά πολύ και κατά λίγο
και πουθενά δεν καταλήγω.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ

» ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ»

Εγώ για άλλα σ’ αγαπώ
και γι’ άλλα σε λατρεύω.
Μή με ρωτάς γιατί δεν ξέρω να σου πω,
πώς αρχίζει τ’ όνειρο
και πού τελειώνει το φιλί.
Όταν κοιμάται η πόλη
είσαι ο κόσμος όλος,
η γειτονιά που δέν θά ήθελα να ζω.

Τόπος αχλύς
δίχως γωνίες και γωνιές
τόπος δικός σου και δικός μου.
Όριο η αγωνία,
σύνορο ο έρωτας,
υπόμνημα η λησμονιά.
Ένας τόπος δίχως γέφυρες
χωρίς τρεχούμενα νερά.
Μοναχικά πουλιά μόν’ φτερουγίζουν
τον έρωτά τους κελαηδούν
χωρίς το φόβο των αρπακτικών.

Μοναχικά πουλιά•
σε έναν κόσμο, φυλακή.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

«ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ ΚΡΥΦΟ»

«ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ ΚΡΥΦΟ»

Είσαι έν’ αστέρι πέρ’ απ’ τον ουρανό.
Τού ‘δωσα τ όνομά σου,
κρυφά απ’ τους αστρονόμους.
Είναι τ’ αστέρι που φωτίζει την καρδιά μου.
Θα στο δείξω ένα βράδυ στο Σούνιο.
Θα βρούμε μια νύχτα δίχως φεγγάρι.
Είναι το αστέρι που δεν είχα ποτέ
και τώρα που τ’ ανακάλυψα
αγωνία με τρώει μή σβήσει και τί θ απογίνω;
Τί κι αν δε γεννήθηκα αστέρι κι εγώ
είσαι το άλλο μου μισό.
Σ αγαπώ
Το «σ αγαπώ» αστεράκι μου
είναι λίγο μπροστά σ εκείνο που νιώθω
μα πιο γλυκειά λέξη δε βρίσκω να πω.
Σ αγαπώ·
μα πολύ φοβάμαι μή σε ποθήσω
και πού να βρώ μιαν άκατο να ρθω
όσο θέλω κι όσο ακόμα μπορώ
πολύ, μα πάρα πολύ
για όλα τ’ αστέρια του κόσμου,
εγώ να σε αγαπήσω.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΛΙ

» ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΛΙ »

Στο τζάκι λουφάζω, μια γωνιά.
Τρεις μέρες και τρεις νύχτες
στόμα να πλύνω,δέν•
να καθαρίσω χείλη, δεν•
ας μείνει το φιλί σου ανεξίτηλο,
άλλο δέ θά ‘ναι.
Υπάρχω σήμερα και συ το Σαββατόβραδο.
Εγώ, με καίει η φωτιά κι εσύ για βατραχόσουπες.
Στο τζάκι καίει ο έρωτας
κι αν λάθος τον σκαλίσω
το σπίτι θα μου κάψει.
Διάλεξα νά ‘μαι μοναχός,
η μοναξιά ανάγκη.
Ζώ, μόνο για σήμερα και ξέρω πως
το κάθε σήμερα δυο νύχτες έχει και μια μέρα.
Την καλημέρα θα την πω
μα δύο καληνύχτες δε θα πω.
Η νύχτα είναι μία.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

ΟΤΑΝ ΘΕΛΩ, ΜΠΟΡΩ.

ΟΤΑΝ ΘΕΛΩ, ΜΠΟΡΩ.

Άκουσε γιε μου.
Κανένας άνθρωπος δε θα θελήσει
πέρ’ από τις δυνάμεις του να πράξει.
Εκτός κι αν είναι ξιπασμένος.
Τέτοιος δεν είσαι.
Γι’ αυτό ποτέ μην πείς,
«Θέλω αλλά τα «μπορώ» με φυλακίζουν».
Δέ θέλεις.
Ή θέλεις μα είσαι ανελεύθερος.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

» ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ »

Ψάχνεις και ψάχνεις
κι ένα πρωινό ηλιόλουστο,
μπορεί και βροχερό,
σου χτυπάει το άγνωστο την πόρτα
και λες,
» αυτό που έψαχνα• τί τύχη! »
Κι εκεί π’ ανοίγεται η ζωή μπροστά σου
αναγκάζεσαι να πεις,
καληνύχτα για πάντα.

Δέ γίνεται να γίνομαι κομμάτια
να πάρεις το κομμάτι μου που θες.
Ποτέ δέ θά ‘ναι να μην είμαι εννιαίος
και συ θα έρχεσαι για τούτο το κομμάτι
το οποίο εγώ δεν ξέρω καν ποιό είναι.

Δεν είν’ ο έρωτας σφαγείο
δεν κομματιάζεται η αγάπη.
Αν βούλεσαι,
αγκάλιασέ το οπως είναι
και άμα δέν,
φύγε•
με την καρδιά σου όμως αδειανή.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ