ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

» ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ »

Αρχέστρατε τί καρτερείς κλεισμένος στην Ακρόπολη;
Φέρ’ τους εδώ τους άτιμους
στην Πνύκα ν’ απολογηθούν.
Ποία δοκιμασία έκαναν και ποιά ευθύνη;
Στέγη του Καλατράβα·
υποβρύχια που γέρνουν·
ελικοπτερα Απάτσι
και σήμερα ο κόμπος έφτασε στο χτένι:
Είπαν να επιστρέψουμε
σ’ αυτούς που νοίκιασαν το θέατρο του Διόνυσου,
εξοστρακίζοντας το Σοφοκλή, διώχνοντας τον Αισχύλο,
τριακόσιες μνες που πλήρωσαν.
Δεν άκουσαν;
Δεν είδαν;
Τί δίκασαν;
Άδειασαν τα ταμεία μας και οι τριήρεις άχρηστες.
Ολημερίς κι ολοβραδίς στα κύματα παλεύουμε
άλλοι κωπηλατώντας
άλλοι ανοίγοντας πανιά
κι άλλοι μετρώντας πλούτο.
Πού ξενιτεύτηκαν οι χορηγίες μας;
Πώς σπαταλήθηκαν οι φόροι μας;
Ποιοί και γιατί τα έφαγαν;
Πόσα και ποιοί λαδώθηκαν;

Ω σύμβουλοι της Επικράτειας!
Στ’ όνομα του λαού, δικάζετε.
Στ’ όνομα του λαού, αδικείτε.
Στ’ όνομα του λαού, πλουτίζετε.
Ήγγικεν η ώρα ο λαός
να γίνει Εφιάλτης σας.
Στις πλάτες του λαού οι νόμοι της Αθήνας,
στον πατριωτισμό του.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

» ΑΝΑΙΤΙΟΣ «

Μήτε μαζί τα φάγατε
μηδέ πολίτες σάπιοι είναι·
σάπιος είσαι συ και όλο σου το σόι.

Άτιμε Αναίτιε:
Όταν εγκαλείσαι πως τον τόπο εζημίωσες
μ’ αναίτιες μονογραφές
αφού χρησίμως εδωροδοκήθεις,
βρίσκεις καταφύγιο στο φασισμό
προσπαθώντας να φορτώσεις
τις ατομικές σου ευθύνες
σε πλάτες των οποίων πρόδωσες
αξίες που σου εμπιστεύθηκαν.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

» ΛΑΜΟΓΙΩΤΑΤΟΙ «

Λαμογιωτάτη μου κυρία
δυό γλυκόλογα περικαλώ·
για το άσυλο.
Ανιάτων,
ανεχόντων γερόντων
νέων απεχόντων
αριστερών απευχόντων
προβοκατόρων και σία.

Πολλά παρά σ’ αυτό τον τόπο.
Παρά κράτος,
παρά σκήνιο
παρά πολιτική
παρά πληροφόρηση
παρά παιδεία
όλα, παρά λίγο.
Λαμογιώτατος, σκέτο·
δέ χωράει παρά, παρά υπέρ.

Και σεις κυρά ψαρομαλλούσα;
Με το σείς και σάς
όπως γράφει κι ο Αρκάς
από άδηλο αναπνοή θα πάς.
Θα πλαντάξεις μια μέρα
θύμα του Χρυσοδάκτυλου
σε άσυλο λαμογιωτάτων.

Τα σέβη μου καλή κυρία.
Λεκιάζουν την αισθητική σας
ξενόφερτοι,
ανθέλληνες,
παραέμποροι, πάλι παρά,
παραβιάζουν, κι άλλο παρά,
-τόσος παράς πού βρέθηκε-
το δικό σας άσυλο
ν’ αυτοξεφτιλίζεστε γαβγίζοντας
στα σκυλάδικα της ενημέρωσης.

Ποιά διακίνηση ιδεών
στη μάζωξη των αδαών
μιζαδόρων και κωφών,
ώ σημεία των καιρών!
Για ένα άιφόουν,
απιστία κατ’ εξακολούθησιν.
Για ένα άιποβρύχιόουν
πρωθυπουργοί κατ’ εξακολούθησιν.

Δικαιοσύνη, τυφλή.
Κλινικές κι οφθαλμίατροι καλοί
ας τη στείλουμε στον εοππυ,
καταρράχτη θά ‘χει κι όραση θολή·
Όνειδος του Αδώνιδος,
άειστοδιάολόουν!

Ε. Κ. ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ.

» ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ «

Την ψυχή σου έχτισα με λέξεις.
Το κορμί σου έπλασα με ένστικτα αρχέγονα,
τον έρωτά σου χίλιες μυρουδιές
αγάπη μ’ αγέρωχες σκιές,
στη φαντασία στέγασα
όνειρα αυθαίρετα
και φρούδες προσδοκίες.

Κεί μέσα κατοικούσα κι εχαιρόμουν.

Κι ως βαυκαλιζόμουν
ότι ζωγράφιζα εικόνες
σε τοίχους άχρωμους που ύψωνα πανώριους,
κατάλαβα πως τίποτα δέν έκανα·
τον εαυτό μου σταύρωνα.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΙΩΝΩΝ


» ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΙΩΝΩΝ »

Άκου παιδί μου Λεωνίδα.
Εγώ ο Ξέρξης
έκανα τόσο δρόμο μέχρι δω
κείνο το χρέος των Ιώνων που τότε εγγυηθήκατε
επιτέλους να ξωφλήσετε με χώμα και νερό
και γαλαντόμος θα φανώ·
τόσα λιμάνια
τόσες θάλασσες
τόσα καράβια,
μέγα το κόστος δημοσιονομικό
δέ σκέφτεστε τον προυπολογισμό;
Σαν φίλος ήρθα
και τέλος πάντων,
τ’ αγοράζω όσο όσο.
Γιατί να πάμε ωρέ
σε Πλαταιές και Θερμοπύλες;

Ο Σπαρτιάτης την ασπίδα σήκωσε
την κεφαλή του σκίασε
την κούτρα έξυσε μα δεν το πολυσκέφτηκε
πρόταξε το σπαθί και βροντοφώναξε:

-Άκουσε Πέρση βασιλιά.
Λογιστικά, δέν έχεις άδικο
μα αν κουτάς
έλα να τα πάρεις.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

» WAFFEN SS «

Τί θέλετ’ από μένα;
Ένα ρεμάλι έγινα,
εγώ που τίποτα δεν έλειπ’ απ’ τό σπίτι μου
και τώρ’ αποφάγια και ψωμί στους κάδους ψάχνω.

Τί θέλετ’ από μένα;
Είν’ η δική σας κοινωνία που μ’ έβγαλε στο περιθώριο·
είν’ η δημοκρατία που σας δίνει το δικαίωμα
ν’ αποφασίζετε για τις δικές μου τύχες
και σεις απάνθρωποι καταδικάσατέ με.

Τί θέλετ’ από μένα;
Το όπλο μου απώλεσα της απεργίας
ετούτο το δικαίωμα
να νεκρωθούν τα πάντα όταν πεινά η φαμίλια μου.

Ουδόλως νοιάζομαι ποιός τά ‘φαγε η όχι,
να γκρεμιστεί με νοιάζει
αυτή η κοινωνία σας που αχρηστεύοντάς με,
απαξίωσε το δρόμο της αξιοπρέπειας.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ

» Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΡΙΚΛΗ «

Ώ Σώκρατες!
ελαφρυντικά τόσον καιρό ζητώ
όχι για σένα
αλλά για μένα που μεγάλωσα στα γόνατά σου.
Δέν ήσουνα θεός,
ήσουν δάσκαλος του Χαρικλή
κι ό,τι δέν εσύ κατάλαβες
ο μαθητής σου αντελήφθη:

Η «τέχνη λόγων»
που εδίδασκες τους νέους
τσακίζει το παράλογο του φασισμού
θρέφει την ελπίδα του ανθρώπου,
είν’ ο σταυρός των βρυκολάκων.

Ε. Κ. ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ.